feiten producties medewerkers personages artikelen prijzen ereleden kindertheater contact
voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
|
feiten producties medewerkers personages artikelen prijzen ereleden kindertheater contact
voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012 |
|
|
Herinneringen aan Vlucht naar de Aarde (1997)
naar aanleiding van een aantal artikelen over het tienjarig jubileum van de groep in 2004
Het verhaal... John Epke: Grappige plot over liefde in de ruimte en eigenschappen en eigenaardigheden.
Quinten Heller: Het leuke van toneel is, dat alles kan en alles mag. Het verhaal, dat gedeeltelijk op een andere planeet speelt, gaat daar handig mee om. Heel duidelijk is de humor, niet te vergeten. Ik vond het meer een ruimtesprookje met meerdere dimensies. Echt een stuk waar ‘voor elk wat wils’ inzit, maar toch geen eenheidsworst!
Andrea de Leeuw: Heb ik met heel veel plezier en hartstocht aan gewerkt. Toen ik dit stuk schreef, merkte ik hoe leuk ik schrijven vond. Leuker dan toneelspelen en dat vind ik al geweldig.
Michel de Leeuw: Leuk stuk met een leuk verhaal. Als ik het niet leuk zou vinden, zou ik het niet doen.
Ilse Weinholt: Het is een vervolg op Andrea's eerste stuk welke ik in het theater heb gezien. Een vriendin van mij speelde daarin mee. Zo ben ik ook bij Los Zand terechtgekomen. Een erg leuk verhaal waarin ik een dubbelrol speelde.
Het script/de tekst... John Epke: De tekst was spits en sappig.
Quinten Heller: Ook de tekst gaat mooi om met de verschillende realiteiten. Met name de naam Demordia is bij mij blijven hangen.
Andrea de Leeuw: Erg tevreden over. Voor het eerst goede spreektaal van gemaakt.
Michel de Leeuw: Goede spreektaal. Je kan er wat mee.
Ilse Weinholt: De tekst was erg goed geschreven. Ik had wel moeite met dingen als comme il faut, maar toen ik snapte wat het betekende, ging het een stuk beter. Vooral het stukje met mij (als tante) en neefje vond ik erg leuk om te spelen, maar ik moest wel hard oefenen daarvoor, want ik was steeds de aangever wat tekst betreft (hij antwoordde alleen maar op mij). Ik had niet echt houvast aan zijn tekst wat betreft de volgende regel die ik moest zeggen.
Je rol... John Epke: Mijn rol was op m'n lijf geschreven, bijna typecast.
Andrea de Leeuw: Lana vond ik enig om te spelen. Zo'n lief, gevoelig bang vogeltje. Ja, vond ik erg leuk.
Michel de Leeuw: Dit was mijn eerste rol. Het maakte me niet zo veel uit wat voor rol het was, ik vond het een eer dat ik mocht meedoen. Bij de vorige stukken had ik alleen achter de schermen mogen helpen.
Ilse Weinholt: Een dubbelrol dus. De eerste als Neaira, een van de schattige in sexy jurkjes gestoken slavinnetjes van de evil prins Gord die toch een softie blijkt te zijn en de tweede als tante Marielle, een nuffige, erg correcte gravin. De tweede rol vond ik leuker om te spelen. Ik kan toch meer mijn ei kwijt in een wat steviger rol dan als zielig meisje. Ook was mijn tegenspeler die oom Raymond speelde erg sterk in zijn rol. Hij was soms iets te makkelijk met de tekst, waardoor ik heel goed moest opletten wat er gebeurde, anders miste ik mijn tekst. Dit was erg goed voor de ontwikkeling van mijn spel, moet ik eerlijk zeggen. Ik werd er wat losser door. Hij is geloof ik wel profacteur. Ik zag hem eens in een videoclip van Marco Borsato. Iets wat in latere stukken goed terug te zien was.
De repetities... John Epke: Gezellig!
Quinten Heller: Wat kwamen we laat op gang met z’n allen. Dat meen ik serieus. Op enkele uitzonderingen daargelaten kenden de spelers de tekst gewoon te slecht voor fatsoenlijke repetities. Over het algemeen werd er wel veel en goed geacteerd, maar het was kantje boord. Aan de andere kant; er werd wel op het juiste moment (op de voorstellingen dus) ‘gepiekt’.
Andrea de Leeuw: Gingen zeer goed. De gezelligheid en het serieuze repeteren waren behoorlijk in balans.
Michel de Leeuw: Over het algemeen gingen de repetities goed, soms waren ze boven gemiddeld en soms was het net een speeltuin. Jammer dat de meesten hun tekst zo laat beheersten.
Ilse Weinholt: Leuke repetities, alleen doordat een paar spelers steevast te laat kwamen, op het allerlaatste moment afbelden of gewoon helemaal niet kwamen opdagen, was het vaak lastig. De scènes die gepland waren om te repeteren konden dan niet, en een aantal scènes was dan ook minder gerepeteerd, of alleen met een invaller.
De spelers... John Epke: Leuke lui!
Quinten Heller: Er was duidelijk goede chemie op het toneel aanwezig, maar daarbuiten wilde het nog wel eens ‘botsen’.
Andrea de Leeuw: Veel wisselingen, maar er kwamen telkens goede, gemotiveerde spelers voor in de plaats.
Michel de Leeuw: Sommige spelers waren erg sfeerbepalend; hoe de rest van de repetitieavond zou verlopen, lag erg aan hun
Ilse Weinholt: Gezellige groep, wat oudere groep ook dan de jaren erna. Ik was geloof ik de jongste of een na jongste.
De sfeer... John Epke: Tel de repetities en de spelers op en presto: MOLTO BENE!
Quinten Heller: Die was uiteindelijk toch wel weer prima.
Andrea de Leeuw: Hoewel er spanningen waren die behoorlijk konden oplopen, was het een andere keer zó gezellig en was er een saamhorigheid, dat dit erg tegen elkaar opwoog.
Michel de Leeuw: Over het geheel gezien was de sfeer leuk. Er waren soms wat spanningen.
Ilse Weinholt: De sfeer vond ik over het algemeen goed.
De regie... John Epke: Relaxed.
Quinten Heller: Altijd prettig om door Rita geregisseerd te worden, nuttige tips gekregen om nog beter te spelen.
Andrea de Leeuw: Rita deed het voor het eerst omdat Raoul niet meer wilde. Hij vond het ondankbaar werk, was erg afgeknapt op het feit dat spelers onvoorbereid op repetities verschenen. Rita was een beetje voorzichtig in het begin, maar uiteindelijk is dit stuk precies zo geworden als ik het me had voorgesteld. José op ’t Zand kwam Rita na een paar maanden assisteren, maar zij had een heel ander idee over het stuk dan ik. Dat botste wel eens. De spelers waren blij met José, die erg professioneel overkwam. Ze heeft goede speltips gegeven.
Michel de Leeuw: De regie was goed, alleen de regieassistente die er halverwege bijkwam, leek op het eind een beetje het heft in handen te willen nemen. Dit was niet de bedoeling.
Ilse Weinholt: De regie was in handen van Rita en José en dat was lastig. Rita is heel gezellig en serieus, erg prettig om mee te werken. Zij benadrukt vooral de goede dingen en geeft tips waar het misschien wat beter zou kunnen. Veel positieve feedback dus en dat werkt heel stimulerend op je spel. José deed het ook goed, maar haar manier van werken was heel anders. Ik vond het in ieder geval niet zo prettig. Zij is dan ook prof met toneel bezig en dat was duidelijker te merken; veel kritischer, zakelijker en tien keer in de scène het stilleggen en weer opnieuw laten spelen. Je had minder ruimte voor je eigen ding erin leggen. Dit werkte op mij enigszins als rem op mijn spel.
De acteerprestaties... John Epke: Verbazingwekkend interessant.
Quinten Heller: Gezien de ‘problemen’ tijdens de repetities viel het me 100% mee. Eigenlijk een prima prestatie!
Andrea de Leeuw: Erg goed.
Michel de Leeuw: De acteerprestaties vond ik redelijk goed tot zeer goed.
Ilse Weinholt: Erg goed. We hadden zeer goede voorstellingen.
De try-out op 1e Montessorischool De Wielewaal... John Epke: Leuk idee met een geinige uitwerking op de het gezelschap
Quinten Heller: Geweldig, de reacties van kinderen zijn puur en ongezouten, zonder reserve. Ze lachen ook om andere dingen dan volwassenen.
Andrea de Leeuw: De kinderen vonden het prachtig, maar achter de schermen ging het helaas niet zo soepel. Een speler kwam veel te laat waardoor wij niet konden beginnen. Maar de kinderen zaten al in de zaal en riepen om ons, we moesten wel. Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en zijn we begonnen en kwam de persoon in kwestie nog net op tijd vóór zijn eerste scène, maar er zijn veel ergernissen en spanningen geweest die dag.
Er was erg veel spanning vooraf, maar alles kwam toch nog redelijk goed.
Ilse Weinholt: Die was leuk! De kinderen waren heel enthousiast, en omdat er een aantal klassen kwam kijken, zat er lekker veel publiek. Dat speelt leuker dan voor een handjevol kids. De voorstellingen in het Fijnhouttheater:John Epke: FANTASTISCH!
Quinten Heller: Lang niet zo goed als het PleinTheater, eigenlijk gewoon belabberd. Slecht eten, ook.
Andrea de Leeuw: Het (toenmalige?) personeel van het Fijnhouttheater was vreselijk; we zijn daar heel onbeschoft behandeld. De apparatuur deed het niet, de technici wilden het niet maken en we moesten een eierdans opvoeren om het uiteindelijk gedaan te krijgen. Vreselijk. Bij de eerste voorstelling hield degene die het licht bediende zich niet aan haar afspraken waardoor de spelers voor verrassingen kwamen te staan. Gelukkig ging dit de tweede en derde avond beter. Maar het toneelstuk zelf was als een droom. Een eigen, veilige wereld die we elke avond met z’n negenen creëerden. Toen het voorbij was, was ik ontzettend aangeslagen.
Michel de Leeuw: Het Fijnhouttheater is een stom theater. De voorstellingen waren fantastisch.
Ilse Weinholt: Grappige zaal, maar vrij weinig publiek. We speelden dan ook op drie avonden. De twee slavinnetjes (waaronder ik) stonden bij de entree van de zaal in onze kostuums (kleine strakke glinsterjurkjes) de programma's uit te delen aan het publiek en ze een prettige voorstelling te wensen. Dat was erg leuk, alleen jammer dat een medewerker van het theater mij na de voorstellingen nog ging lastigvallen. Ik ben daarna zo ver bij dat theater uit de buurt gebleven terwijl het er wel leuk uit zag. Achter de schermen...John Epke: Hartelijk en warm.
Quinten Heller:
Hing samen met bovenstaand puntje, een beetje shabby ruimte. Maar gelukkig was
de hulp achter de schermen als vanouds prima geregeld. Andrea de Leeuw: Was heel apart. De saamhorigheid sloeg over in een intense hechtheid bij sommigen.
De hulp achter de schermen die er later bijkwam, hebben we hier, achteraf gezien, erg gemist. Het is prettig als er iemand bij is die niet hoeft te spelen en dus minder gespannen is dan de rest en voor extra steun kan zorgen als dat nodig mocht zijn.
Ilse Weinholt: Een hele smalle lange kleedkamer. Genoeg stoelen en spiegels voor alle spelers, maar helaas geen bankje of iets gezelligs.
De kostuums... John Epke: Goed, die van de buitenaardsen waren sexy en stoer!
Quinten Heller: Hier moet ik echt een punt van maken, het was perfect, voor iedere rol een evenwichtig kostuum. Met name Prins Gord had een fantastisch kostuum.
Andrea de Leeuw: Fantastisch. Iedereen zag er prachtig uit.
Michel de Leeuw: Erg verzorgd.
Ilse Weinholt: We hadden hele mooie pakjes aan als buitenaardsen. Alles glitterde en glom.
De grime... John Epke: Oké!
Quinten Heller: Sloot prima aan bij de kostuums.
Andrea de Leeuw: Prachtig. Veel glittertjes voor de Demordianen. Die glittertjes waren erg besmettelijk, bleven overal kleven. Ook al haalde je de make-up er zo goed mogelijk af en had je gedoucht, dagen later vond je nog wel ergens een glittertje. Maar dat gaf me een warm gevoel.
Michel de Leeuw: Erg toepasselijk.
Ilse Weinholt: Ik weet niet meer wie dat deed. Volgens mij hadden wij daar hulp voor. We zagen er in ieder geval erg mooi uit.
Zang & dans... John Epke: Tof.
Quinten Heller: Zang en dans waren goed ingepast in het stuk en het liep als een trein. Danscoach had ook steeds leuke ideeën.
Andrea de Leeuw: Elka had hele leuke dansjes bedacht. Caroline en ik zongen een duet, dat Eric begeleide op de klarinet. Achteraf heb ik persoonlijk een beetje spijt van dat duet. Het was te statisch, paste niet bij de rest. Maar het publiek vond het prachtig en heeft het als een aangenaam rustpunt ervaren.
Michel de Leeuw: Zang en dans vind ik altijd leuk in een stuk, dat voegt bijna altijd iets toe.
Ilse Weinholt: En klarinet! Erg mooie liedjes. Andrea zoekt altijd mooie oude nummers op waar iedereen nog nooit van gehoord heeft, maar stiekem wel mee kan neuriën. De muziek past altijd alsof het ervoor bedoeld is. De dansjes waren ook erg leuk. Vooral van ons (slavinnen) de openingsdans. Dit was een dans die een bepaalde spanning opriep en dan niet alleen bij het publiek... het licht gaat voor het eerst aan en dan sta je daar te wachten in je starthouding tot de muziek aan gaat. Best wel eng.
Muziek/geluid... John Epke: Goed.
Quinten Heller: Mooie ruimtegeluiden.
Andrea de Leeuw: Mooie muziek en geluidseffecten. De muziek tijdens de changementen werd niet door iedereen gewaardeerd.
Michel de Leeuw: Altijd zeer toepasselijk, er wordt leuke muziek uitgezocht. Voegt ook bijna altijd wat toe.
Ilse Weinholt: Zie boven + alleen jammer dat het op een heel serieus stuk tussen tante en neef de muziek ineens aanging. Probeer maar eens serieus te zijn als het publiek in de lach schiet. (Net als bij "zo zout heb ik het nog nooit gegeten!") De reünie (het etentje na afloop)...John Epke: Gezellig (was ik er ook???).
Andrea de Leeuw: De saamhorigheid was helaas weg. Stuk afgelopen, band weg. Zo gaat dat.
Ilse Weinholt: La Gondola! Jammer dat dat restaurant niet meer bestaat. Volgens mij waren wij die avond niet eens compleet. Dat was helaas ook een beetje de rode draad bij de repetities.
Details/herinneringen... John Epke: De open mond van verbazing van Quinten ergens in het begin dat ie door z’n oom, tante en Amber wordt aangesproken op z’n verantwoordelijkheid.
Quinten Heller: Hier moet toch echt worden vermeld: het bestolen worden van tas en jas tijdens de repetitie, samen met nog een medespeelster. Wat een gedoe!
Andrea de Leeuw: Ik zal altijd een zwak voor deze aparte groep hebben. Voor het eerst was het een eenheid. En veel enthousiasme, men was eager to play. Deze spelers waren bereid een scène wel drie keer over te doen. En ze leerden hun tekst beter dan voorheen het geval was. Maar ik ben daar toen ook strenger in geworden
Michel de Leeuw: Een feest om te doen.
Ilse Weinholt: Zo zout heb ik het nog nooit gegeten, de snelle wisseling van slaafje naar tante (iets van een minuut of twee had ik daarvoor), het goede spel van de hele groep en helaas de stalker.
|