feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Interview met Quinten Heller

door Andrea de Leeuw (mei 2002)

Je had nog nooit eerder toneelgespeeld. Hoe vond je het om te doen?

Het klinkt als een cliché, maar het was heel erg leuk. Met name de spanning ‘of ik het wel kon’ en om toch te proberen een zo hoog mogelijk niveau te halen, vond ik stimulerend.

Hoe is de samenwerking in de groepen je bevallen?

Heel goed, al moet ik zeggen dat een ‘nieuwe’ groep toch telkens weer even wennen was. Echt een ideale manier om verschillende mensen te leren kennen, al is het zo dat er uiteindelijk geen vrienden uit zijn voortgekomen. Het is een beetje als een eindexamenklas, tot en met het eindexamen is het vaak een hechte boel en daarna valt het (als los zand) uiteen.

Hoe vind je toneelspelen?

Die vraag is mij eerder gesteld en dat laat zich moeilijk beschrijven. Toneelspelen is als het binnenstappen in een andere wereld, waarvoor je al je fantasie en inlevingsvermogen nodig hebt. Met name na een voorstelling ben je echt ‘leeg’.

Hoe heb je de repetities ervaren?

Als heel stimulerend. Het begin, dan is er niets, maar je ziet dan heel langzamerhand iets groeien. Het gaat vooral snel als de teksten er goed inzitten, want als er nog met tekst in de hand gerepeteerd wordt, gaat dat toch ten koste van de expressie. Mijn ervaring is, leer de teksten direct, dan worden de repetities snel ‘leuker’. Wat ook elke keer weer terugkomt, is het fenomeen van de non-repetitie. Bijna iedereen is dan melig of giechelig en van echt repeteren komt het dan dus niet. Gelukkig komt dat niet al te vaak voor, maar zoals gezegd, elk jaar wel een keer.

Hoe vond je de uitvoeringen zelf?

Spannend, vooral net voordat het moet beginnen, dan ben je toch wel zenuwachtig. Ik zie het meer als gezonde spanning, je hebt immers een halfjaar hard gewerkt, dus daar zal het niet aan liggen. Op het moment dat er daadwerkelijk gespeeld wordt, is dat in één keer voorbij. Vooral de laatste voorstelling uit een reeks gaat supersnel. Daarna kan je lekker ontspannen en met deze en gene nog even nakaarten. Van alle vrienden, familie en kennissen die ‘voor mij’ zijn komen kijken, heb ik niets dan leuke reacties gehoord.

Wat is je leukste herinnering aan drie jaar Los Zand?

Dan denk ik toch aan de gezelligheid in de groepen, normaal hele verschillende mensen, maar aan het eind toch een eenheid op het toneel.

Waren de drie groepen waarin je zat erg verschillend? Zo ja, omschrijf het.

Hoewel verschillende spelers weer terugkwamen, waren de groepen toch telkens weer anders, maar een echte voorkeur heb ik niet.

Je hebt met drie verschillende regisseurs (Raoul de Leeuw, Rita de Leeuw, Yoeri van Dreumel) en met een regieassistente (José op 't Zand) gewerkt. Kan je hierover iets zeggen?

Tja, hierbij begeef ik me op glad ijs, elke regisseur is weer anders, zo vond ik Raoul & Rita erg goed coachen en iedereen op de juiste manier aanspreken. Yoeri kon het echt perfect voordoen en had altijd wel leuke ideeën. Terwijl José weer expressief erg sterk naar voren kwam.

Hoe vond je de acteerprestaties in de groepen gemiddeld?

Ik ben natuurlijk geen toneelexpert, maar ik vond het niveau toch heel acceptabel en naar mogelijkheden zelfs ruim voldoende te noemen. In relatief korte tijd zijn er goede voorstellingen neergezet.