feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Interview met Anita Scheltema

door Andrea de Leeuw (december 2004)

Verschenen in de AcA Nieuwsbrief van de maand januari 2005

Je bent (op Andrea de Leeuw na) de enige Zandkorrel van het eerste uur. Hoe vind je dit?

Erg bijzonder. Je kan terugkijken op verschillende toneelstukken, de meest uiteenlopende groepen en individuen. De ene groep is leuker dan de andere, maar wat altijd hetzelfde is gebleven, is het enthousiasme waarmee de stukken altijd gespeeld worden.

Je hebt in vijf stukken en twee eenakters van Los Zand gespeeld. Is er een productie die je voorkeur heeft?

Ik denk dat Toen Cécile kwam... een van mijn favorieten is, ik vind dat een heel humoristisch stuk. Ook heb ik een zwak voor de eenakters. De korte repetitietijd is fijn en het is heerlijk om eens voor de verandering alles in één scène te moeten geven.

Vind je dat er veel veranderd is bij Los Zand in de loop der jaren?

Door de vele wisselende spelers hou je altijd een hele gemêleerde groep, het is dus nooit hetzelfde. Manier van aanpak is ook niet echt veel veranderd. Misschien dat we in het eerste stuk met een decor werkten en tegenwoordig niet meer, soms mis ik dat nog wel eens.

Je hebt De bevrijding van Milopnera twee keer gespeeld (1995 en 2004). Tien jaar geleden begon je met de repetities van de eerste, in april jl. is de tweede opgevoerd. Verschillen?

Wederom andere groep en andere mensen, maar de interpretatie was voor mijn gevoel vrijwel hetzelfde.

Hoe vond je het dat De bevrijding van Milopnera de laatste keer (april 2004) alleen opgevoerd is in bijzondere gelegenheden?

Erg leuk voor de verandering, ook weer een kortere repetitietijd, wat ook heel prettig was.

Vertel iets over de opvoering in Buurtcentrum De Pijp.

De uitvoering in Buurtcentrum De Pijp is altijd erg leuk, de kinderen zijn erg enthousiast en de ruimte waar we deze voorstelling geven, biedt ook meer mogelijkheden.

Vertel iets over de opvoering in Woonzorgcentrum 't Reijgersbosch.

Het was de eerste keer dat wij voor publiek speelden met een gemiddelde leeftijd van tachtig jaar. Ik heb mij tijdens deze voorstelling zó in moeten houden. Door de ietwat afwijkende reacties uit het publiek raakten sommige spelers van hun à propos en schaterden het uit. Ik heb met man en macht geprobeerd in mijn rol te blijven maar op een gegeven moment bulderde iedereen het wel uit, het was zo ontzettend komisch. Het was maar goed dat we een coulisse hadden waar we ons af en toe in konden terugtrekken om van die lachsalvo's te onderdrukken.

Vertel iets over de opvoering in het Emma Kinderziekenhuis.

Een hele bijzondere plek met bijzondere mensen. Op het kleinste podium komen de grootste toneelprestaties naar voren. Puur door de ambiance, het enthousiasme van de kinderen en het personeel. Kinderen worden indien nodig met bed en infuus en apparatuur naar het podium gereden, iedereen kijkt mee, klein en groot, dokters en verplegend personeel. Zelfs de CliniClowns kwamen met hun rode neuzen om de hoek kijken. Een heerlijke sfeer, ik zou er elk jaar willen spelen.

Inmiddels staan de voorstellingen van Blauw bloed bijna voor de deur. Hoe vind je de repetities verlopen?

De repetities lopen over het algemeen goed. Nu het dichterbij komt, begint het weer te kriebelen, het is zo heerlijk op dat podium te staan.

Vertel iets over je rol in Blauw bloed.

In Blauw bloed speel ik een dame die op het punt staat in het huwelijk te treden met een prins. Een ietwat gefrustreerde dame die denkt dat ze adellijk bloed heeft en haar zinnen heeft gezet op een huwelijk met een rijk en machtig man. Dingen lopen helaas niet zoals gepland...