Inmiddels speel je voor de zesde keer mee. Je bent in 1995 bij de groep gekomen. Vind je dat er veel veranderd is?

Jazeker. Toen was het Andrea's tweede stuk. Nu het elfde! Qua ervaring hebben Andrea en Riet natuurlijk wel het een en ander opgedaan. Alles eromheen loopt daarom ook een stuk soepeler en prettiger.

Alle stukken waarin jij tot nu toe hebt meegedaan, werd er voor kinderen opgetreden. Hoe vind je dit naast het optreden in het theater?

Enorm leuk. In het theater sta je voor een volwassen publiek van bekenden van de spelers. Zo'n publiek zal altijd wel klappen uit beleefdheid, heb ik het gevoel. Ook al vinden ze het misschien niet zo heel erg leuk. Kinderen zijn wat dat betreft altijd eerlijk. Je weet gelijk of ze het leuk vinden ja of nee. 

De bevrijding van Milopnera (2004) is alleen opgevoerd in speciale gelegenheden. Hoe vond je dit?

Een hele leuke ervaring. Toch wel jammer dat er geen theatervoorstelling was, ik heb dat gevoel, die spanning, van een theater wel gemist.

Vertel iets over de uitvoering in Buurtcentrum De Pijp.

Altijd leuk in het buurtcentrum. Vertrouwd terrein omdat we daar natuurlijk ook repeteren. Er waren niet zo veel kinderen die keer. Maar degenen die er waren, hadden er wel veel lol in!

Vertel iets over de uitvoering in Woonzorgcentrum 't Reijgersbosch.

Enorm gelachen. Nog voordat we goed en wel omgekleed waren, begonnen we al met het stuk. Dit was te vroeg, maar omdat het al vol zat en een aantal mensen al een poos aan het wachten was, kwam het verzoek om eerder te beginnen. Maar een van die bewoners was op z'n zachtst gezegd een beetje lastig. Het begon al met roepen vóór aanvang: "Hoe heet het stuk?" en "Wanneer gaan jullie nou beginnen?" Tijdens de tweede of derde scène "Ik begrijp het niet!" en "Kan het wat harder?" Dit ging dus geruime tijd zo door. Wij met ons allen de slappe lach achter het gordijn en het onvermijdelijke gebeurt. De meest serieuze stukken worden met een lach gespeeld, het is niet meer te onderdrukken. En ook ik bezweek op het podium aan een lachaanval midden in een serieuze scène. De mevrouw riep: "Ik snap het nog steeds niet, en die mevrouw ook niet!" Na afloop vertelden de andere bewoners dat ze ervan genoten hebben en dat ze het jammer vonden dat die mevrouw zo vervelend was.

Vertel iets over de uitvoering in het Emma Kinderziekenhuis.

Ja super! Al die kinderen vonden het enorm leuk. Een hele leuke plek om een voorstelling te doen. Het podium is héél klein, maar met een stukje extra vloer erbij prima te doen. Een mooie ruimte met echte theaterverlichting en van die echte zware gordijnen. Ik vond het heel dankbaar om daar te spelen. De kinderen die op bed lagen, kwamen met bed en al kijken.

Wat vond je het leukst om te doen in dit stuk?

Optreden in het ziekenhuis. Ook mijn rol vond ik erg leuk. Het is erg grappig om als 28-jarige een meisje te spelen.

Wat vond je het moeilijkst om te doen in dit stuk?

Niet moeilijk. Ja, alleen het inhouden om niet in gieren uit te barsten in het Reijgersbosch. Dat was een hele opgave!

Had je het gevoel dat er veel geïmproviseerd moest worden met de verschillende ruimtes waar is opgetreden?

Dat viel eigenlijk wel mee. Een paar kleine dingen waar je op moet letten. We waren van tevoren wezen kijken bij zowel het Reijgersbosch als in het Emma. Je kunt tijdens de repetities de eventuele aanpassingen even bekijken. We konden ons prima voorbereiden, dus dit gaf geen problemen.

Hoe vond je de groep?

Heel gezellig. Een zeer gevarieerd gezelschap. De meeste kende ik al.

Hoe vond je de acteerprestaties gemiddeld?

Die vond ik goed. En dat voor de kortere voorbereidingstijd dan dat we er normaal voor hebben staan.

Inmiddels zijn de repetities van Blauw bloed begonnen. Hoe vind je het tot nu toe gaan?

Het gaat lekker! De nieuwe spelers zijn hele leuke mensen en ze doen het enorm goed. Dit speelt erg prettig onderling. Met een goede tegenspeler ga je zelf ook altijd beter spelen. Ik tenminste wel. Alleen de teksten nog even bij iedereen erin stampen. Komt goed! Ik verheug me erg op de voorstellingen.