feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Interview met Inge Veldhuis

door Andrea de Leeuw (februari 2005)

Heb je vóór Los Zand al eens toneelgespeeld?

Vóór ik begon bij Los Zand heb ik een jaar gespeeld bij Het Venster, maar wegens een skiongeluk moest ik daarmee stoppen. Als student heb ik ook deelgenomen aan de opvoering van stukken van Alan Ayckbourn en Shakespeare.

Hoe is de samenwerking in de groep je bevallen?

Het is me opgevallen dat deze groep van spelers - ondanks het feit dat ze allemaal heel verschillend zijn - zich zo open en tolerant naar elkaar toe opstelt. Iedereen voelt zich daarom ook vrij en wordt ook aangemoedigd om nieuwe dingen te proberen en het leukste van zijn rol te maken.

Hoe vind je toneelspelen?

Heerlijk, als je de hele dag hard moet werken en je moet "gedragen", dan is het echt fijn om 's avonds eens met andere mensen aan hetzelfde doel te werken. Toneelspelen breekt het keurslijf van alledag, het is ontspannend en goed voor je creativiteit.

Hoe heb je de repetities ervaren?

Gezellig, een enorm Hollands woord, maar zo was het ook. Altijd koekjes en fruit voor de lekkere trek en de sfeer was er altijd een van: we zijn hier met zijn allen bij elkaar om er iets moois van te maken. Nooit scheve blikken of boze woorden. En altijd bijkletsen met bier, pepermuntthee of chocomel.

Vertel iets over de uitvoering in Buurtcentrum De Pijp.

Die dag was ik eigenlijk nog ziek en vooral heel zenuwachtig of ik het wel vol zou houden, maar dat viel gelukkig mee! De meeste kinderen keken hun ogen uit en zaten muisstil te genieten van een live-sprookje met boze tsaren en gillende prinsessen, maar er waren er ook een paar die het minder goed volhielden. Gelukkig kwamen die propjes niet zo hard aan en kregen we na afloop een leuk aandenken!

Vertel iets over de uitvoeringen in het PleinTheater.

Het PleinTheater is heel knus, maar toch een echt theater en dat is toch wel erg leuk. Compleet met een kleedkamer met verlichting rond de spiegel en rode pluchen stoelen. Die voorstellingen waren vreselijk leuk om te doen en de echte spanning van het acteren voor publiek was bij iedereen te merken. Het publiek was enthousiast, vooral dat op zaterdag en volgens mij heeft de hele groep ervan genoten.

Vertel iets over de uitvoering in het Emma Kinderziekenhuis.

Ja, eerlijk gezegd vond ik dat toch wel de mooiste voorstelling. Op een veel te klein podium met allemaal herrie en ruis er tussendoor en nauwelijks ruimte om te wachten voor je op moest, maar die kinderen. Die kleine, zieke mensen een leuke morgen bezorgen, dat is toch wel heel fijn om te doen. Daar liggen kinderen die nooit meer beter zullen worden en dat we die dan een tijd wat afleiding hebben kunnen bezorgen............ Ik hoop daar nog eens te kunnen spelen!

Wat vond je het leukst om te doen in het stuk?

Het interview met de prins van Groot-Kaarband en zijn verloofde. Het interview heeft een verwijzing naar Friso en Mabel en het was heel leuk om dat met Anita en Niels uit te werken.

Wat vond je moeilijk om te doen in het stuk?

Ik stond in de meeste scènes op het podium in een hoekje en zo heel af en toe wilden mijn gedachten dan wel eens afdwalen...

Hoe vond je de acteerprestaties in de groep gemiddeld?

Goed! Iedereen was zonder uitzondering heel gemotiveerd om het beste uit zijn rol te halen en je merkte ook niets van gêne om eens iets mafs te proberen. Ik zou graag nog eens met deze groep een stuk repeteren. Speciale vermelding verdienen natuurlijk Rita en Andrea, voor al hun inzet, van de cake tot de kostuums, de drankjes en het eten in de pizzeria voor de voorstellingen, wat erg gezellig was. Zonder hen was dit allemaal niet mogelijk geweest!