feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Interview met Niels Simons

door Andrea de Leeuw (februari 2005)

Heb je vóór Los Zand al eens toneelgespeeld?

Mijn bagage aan toneel heb ik voornamelijk opgedaan tijdens mijn opleiding (HBO Nederlands). Ieder jaar waren de dramalessen vaste prik, met het schrijven van sketches, het in elkaar draaien van dramalessen en natuurlijk zelf oefeningen doen ('Wees de kauwgom') en het spelen van stukken. In het tweede jaar hebben we Junkieverdriet van Leon de Winter gespeeld in het CREA Theater. Dat was voor mij de eerste keer spelen voor betaald, sorry, betalend publiek. God, wat was ik zenuwachtig toen.

Hoe is de samenwerking in de groep je bevallen?

De samenwerking is mij prima bevallen. Het was een leuke groep mensen met een aardig niveau van spelen. Dat laatste vind ik wel belangrijk, want aan 'goede' spelers kun je jezelf optrekken. Zeker tijdens de voorstelling, als iedereen echt voluit speelt, dan sleur je elkaar mee. Daarnaast was de sfeer tijdens de repetities heel goed, er mocht ook gelachen worden. Er was altijd wel iets te snoepen en iets te drinken achteraf. Het zijn kleine dingen, maar het geeft zo'n avond toch iets extras.

Hoe vind je toneelspelen?

Altijd handig.

Hoe heb je de repetities ervaren?

Volgens mij heb ik dat al verspreid over andere vragen beantwoord. Leuk, relaxed en leerzaam, zoiets.

Vertel iets over de uitvoering in Buurtcentrum De Pijp.

Deze voorstelling was eigenlijk de try-out. Naar mijn smaak ging het niet geweldig maar het was goed om eindelijk, na maanden van repeteren, het stuk te spelen voor (jong) publiek. Dat de meeste kinderen de 75 minuten geboeid waren, was een goed teken. Tot mijn verbazing kwam er wel een paar keer een zak snoep voorbij zeilen, maar goed, dat is toch alleen maar slecht voor hun tandjes.

Vertel iets over de voorstellingen in het PleinTheater.

Spelen in een echt theater met alles erop en eraan, zoals in het PleinTheater, was echt geweldig. Ik was in tijden niet zo zenuwachtig geweest, maar dan is juist de uitdaging daar doorheen te bijten en die energie te gebruiken. Door de zenuwen ging het trouwens niet helemaal vlekkeloos bij mij, maar we hebben elkaar goed op kunnen vangen. Het is wel een raar idee om maanden ergens naartoe te werken, een paar voorstellingen alles te geven en dan ... klaar. Als ik het goed heb, was de voorstelling twee keer uitverkocht en als je bedenkt dat mensen toch 9 euro neergelegd hebben om je te zien spelen, da's niet niks.

Vertel iets over de uitvoering in het Emma Kinderziekenhuis.

Optreden in het Emma Kinderziekenhuis was bijzonder. Het was aan alle kanten improviseren met ruimte, opkomen en spelen maar al met al ging het goed. Het was raar dat je nu het publiek, verdeeld over rolstoelen, bedden en zitkussens, kon zien maar het had wel iets. De reacties van kinderen waren goed hoewel niet altijd verstaanbaar, maar de meeste hielden de zit van een uur zonder moeite vol. Als die kinderen dat uur aan iets anders hebben kunnen denken dan hun aandoening, dan is het voor mij al geslaagd.

Wat vond je het leukst om te doen in het stuk?

Sparren met Anita, mijn bitchy verloofde in het stuk, was erg leuk. Ik bedoel, ik mag dan wel een sukkel zijn (in het stuk) maar ik was niet van plan me onder te laten sneeuwen door haar.  

Wat vond je moeilijk om te doen in het stuk?

Da's geen moeilijke vraag. Ik had een aantal scènes die zich afspeelden in dezelfde ruimte met dezelfde tegenspelers en waarbij stukken tekst overeen kwamen. Om dan niet twijfelend het podium op te stappen, dat was lastig. Dat ging er zelfs tijdens de repetities heel moeilijk in.

Hoe vond je de acteerprestaties in de groep gemiddeld?

Het acteerniveau verbaasde me (zie een paar vragen terug). De meeste spelers hadden in eerdere stukken van Los Zand gespeeld of elders en dat was te merken. Het was leuk om mee te maken hoe mensen een rol invullen en welke stijl van spelen ze hanteren. Op een gegeven moment waren we zó op elkaar ingespeeld dat we makkelijk konden improviseren als het stuk even haperde en dat is ook een kunst.