feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Interview met Andrea de Leeuw

Andrea de Leeuw (35) werkt fulltime als secretaresse bij het AMC in Amsterdam. Op het eerste oog niet erg spannend. Maar ’s avonds en in het weekend heeft zij er nog een fulltime job bij. Zij is scenarioschrijver en heeft haar eigen toneelgroep Los Zand. Met haar groep speelt zij inmiddels in theaters als het PleinTheater en het Muiderpoorttheater in Amsterdam. “Ik voel me in essentie een toneelschrijver. Dat is het allerbelangrijkste in mijn leven en de rest is bijzaak.”

“Spoed! Ik heb een invaller nodig.” Zo begon het allemaal. Ze herinnert het zich nog goed. Een student die haar eindexamen toneelregie moest doen, kwam plotseling zonder actrice te zitten. Andrea wilde wel invallen omdat ze toneelspelen altijd al leuk had gevonden. En eenmaal op het toneel, voelde het inderdaad meteen heerlijk bekend. “Ik voelde op dat moment heel sterk ‘Hier wil ik zijn!’” Al eerder was ze op zoek gegaan naar een toneelschool en schreef ze zich in voor een weekcursus. “Maar dat viel zo tegen. De sfeer was zo hard en ik kreeg de eerste dag al keiharde feedback. Ik schrok hier heel erg van en dacht, dit hou ik helemaal niet uit! Ik was best teleurgesteld, het voelde alsof ik het toneelwereldje vaarwel moest zeggen.”

Schrijven

Inmiddels was ze begonnen aan een studie Russisch (later overgestapt op een secretaresseopleiding) en verdiende ze haar brood in Videotheek Oosterpark. Maar toneel bleef toch ergens in haar hoofd zitten. “Op een gegeven moment ben ik dat gewoon gaan proberen! Maar ik wist niet hoe het moest en waar ik mee bezig was. Om wat ideeën op te doen, kocht ik het scenario en de film Abel van Alex van Warmerdam en probeerde te achterhalen hoe je een toneelverhaal schrijft. Als ik dan ‘s avonds uit mijn werk bij de videotheek kwam en ik mijn huiswerk had gemaakt voor school, begon ik te schrijven. Soms tot diep in de nacht zat ik gebogen over mijn bureau. Ik was ook heel erg moe in die tijd!” lacht ze. Na twee maanden ploeteren was het eerste verhaal af. Het was een sprookje geworden en heette De bevrijding van Milopnera. Het gaat over Guy en Yvette die op de planeet Milopnera terecht komen en de slechte heerser Balder gaan verslaan. Andrea is gek op sprookjes!

Aan de slag

Andrea zocht haar eigen toneelclubje. “Dat was best moeilijk in het begin. In de 1-3 mini’s plaatste ik een advertentie waar ik amateurtoneelspelers probeerde te werven. Ongeveer twintig reacties, maar niet één was serieus om het toneel op te gaan. Dus ik zette maar een advertentie in de lokale krantjes, maar verwachtte niets. Tot mijn grote verbazing kwamen daar best veel reacties op!” Een grijns verschijnt op haar gezicht ”Nu kon ik aan de slag! Maar ik merkte al doende dat het type mens dat erop was afgekomen, niet altijd kwam voor het toneelspel, maar gewoon om de tijd te doden of om sociale contacten op te doen. Een acteur had bijvoorbeeld problemen met De Fles en kwam soms gewoon niet opdraven voor repetities. Ja, wat moest ik dan? Zeggen dat hij niet meer kan komen? Nee, dat kon ik me niet permitteren, want spelers vinden was immers niet gemakkelijk. Dus dan was het ‘fingers crossed’ en maar het beste ervan hopen.” Ook op het toneel ging het niet altijd even smooth. Een keer kwam een acteur aangeschoten voor de voorstelling. Hij ging helemaal uit zijn plaat en hield zich niet aan zijn tekst. “Nou, ik hield mijn hart vast! Maar gelukkig is het met een sisser afgelopen en heeft het publiek het, hoop ik, niet gemerkt.”

Aan de slag

“Later hoorde ik via-via dat het Emma Kinderziekenhuis een kindertheater had geopend. Dus ik – hup - heb het ziekenhuis aangeschreven. En ja hoor, daar gingen we. Het was ons weer gelukt, we mochten het jaar daarop komen spelen!” Andrea lachend: ”In de coulissen stond de wasmachine te klotsen en wij stonden met z’n achten op een podiumpje van anderhalf bij twee meter te spelen! Het was ontzettend proppen en je kon je kont niet keren. Maar juist daarom vond ik het zo gaaf! Het voelde zo bijzonder en het gaf me een enorme adrenalinekick: we hadden het weer voor elkaar!”

Droom

En zo is alles gaan rollen. “Van het een kwam het ander. Ik schreef theaters en scholen aan en soms mochten we spelen en soms niet. Zo ging het ook met de groep. Mensen zeiden af, maar op een of andere manier kwamen er altijd weer spelers bij. Na jaren met wisselende spelers te hebben gewerkt, vandaar de naam Los Zand, heb ik nu een vaste groep met doorwinterde amateurspelers. We oefenen wekelijks op dinsdagavond in het buurthuis hier in de buurt!”

“Mijn droom? Mijn droom is eigenlijk al uitgekomen! Ik doe nu eigenlijk wat ik het liefste doe: verhaaltjes schrijven en toneelspelen. Ik verdien er geen geld mee en werk ook nog als secretaresse. Ze noemen me ook wel de ‘mysterieuze secretaresse die eigenlijk toneelspeelt’. Ach, secretaresse zijn, is ook een soort toneelspelen.”

Thirza Verkerk