door Andrea de Leeuw (januari 2007)

Verschenen in de ACA Nieuwsbrief van de maand februari 2007

Je hebt theaterwetenschappen gestudeerd. Hoe ben je daartoe gekomen?

Ik wilde een veelzijdige studie die inspiratie zou geven voor het maken van kunst. Een taal vond ik te eenzijdig, terwijl geschiedenis meer feiten bestuderen is. Theaterwetenschap combineert eigenlijk alles: je leest en vertaalt toneelteksten, bent bezig met geschiedenis, theorie en analyses van acteerstijlen, de psychologie van het publiek etc. Het geeft je een ruime blik op hoe mensen leven en bewegen.

Heb je vóór Los Zand al eens toneelgespeeld?

Vooral in het kader van mijn studie. De belangrijkste voorstelling was de afstudeervoorstelling De wees van China van Voltaire. We speelden in de acteerstijl die in de achttiende eeuw werd toegepast: veel tekst en nauwelijks beweging. Je emoties moet je dan vooral leggen in de manier waarop je de tekst uitspreekt.

Daarnaast heb ik ook een theatermonoloog gedaan, waarin ik een dichter speelde die met zijn muze worstelde. Het stuk was gebaseerd op mijn eigen 'ervaringen' als dichter. Een andere mooie ervaring was mijn rol als de egoïstische schoonzoon Cooper in het beroemde stuk Cat on a Hot Tin Roof van Tennessee Williams. Dit stuk duurde tweeënhalf uur en ik speelde het laatste uur mee. Dit vergde veel concentratie en uithoudingsvermogen.

Hoe vind je toneelspelen?

Ik vind toneelspelen moeilijk, vooral als je je strikt moet houden aan regieaanwijzingen of een bepaald concept. Ik vind eigen inbreng en de mogelijkheid om te experimenten leuker en dat past ook beter bij mij. Die ruimte heb ik bij Los Zand mogen ervaren.

Vertel iets over je rol in Op reis met Raaspit.

Ik speel de mannelijke bijrollen, zoals de grondsteward Jean-Pierre, de ongeduldige buschauffeur en de strenge treinconducteur. Vooral die laatste vind ik leuk om te doen omdat mijn vader al 30 jaar treinconducteur is. Ben benieuwd of hij iets van zichzelf in de rol terugziet.

Onlangs is je eerste dichtbundel verschenen. Hoe lang houd je je al bezig met dichten?

Eigenlijk al mijn hele leven, maar pas echt serieus werd het toen ik zeventien jaar was. Toen heb ik samen met mijn middelbare school een bundel in eigen beheer uitgegeven.

Wie bewonder je enorm, zowel op het gebied van theater als op het gebied van dichten?

Op het gebied van theater bewonder ik vooral cabaretiers als Theo Maassen en Hans Teeuwen vanwege hun veelzijdigheid. Zij verwerken verscheidene vormen van theater in hun voorstellingen, steken daar de draak mee of tonen juist de schoonheid daarvan.
In de poëzie bewonder ik de Franse negentiende-eeuwse dichter Arthur Rimbaud en de Nederlandse dichter Lernert Engelberts. Ook popmuziekteksten als van die Mick Jagger of Jim Morrison (The Doors) vind ik vaak schitterend.

Hoe vind je het dat je een paar gedichten in Op reis met Raaspit mag voordragen?

In de voorstelling Muze (die over de dichter en zijn muze) werden al gedichten van mijn hand gebruikt, maar die werden alleen geprojecteerd op een scherm tijdens de voorstelling. Met het voordragen zelf heb ik geen ervaring en ik vind het daarom spannend om te doen. Zeker het vervreemdende effect tijdens deze voorstelling geeft een extra spannende dimensie.

Wat zijn je toekomstplannen, blijf je zowel dichten als toneelspelen?

Ik ben nu bezig om mijn eigen boekhandel op te zetten, dus voor toneelspelen heb ik straks nauwelijks meer tijd. Ik heb zelf ook een dichtlog (www.rickelenbaas.nl) op internet en dat brengt de 'last' met zich mee om deze toch regelmatig van een nieuw gedicht te voorzien, dus dichten blijft meer de rode draad in mijn leven.