feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Interview met Nienke Dekker

door Andrea de Leeuw (mei 2009)

verschenen in de AcA Nieuwsbrief van de maand juni 2009

Had je vóór Los Zand al eens toneelgespeeld?

Op school heb ik wel wat aan toneel gedaan (onder andere met Andrea het stuk Abel van Alex van Warmerdam) en ook daarna heb ik me wel altijd geïnteresseerd voor theater. Om te beginnen ben ik de vooropleiding van de mimeopleiding gaan doen. Het mooie van mime vind ik, dat je een verhaal vertelt door bewegingen en gebruik van de ruimte. Het was vaak ook een beetje absurdistische soort toneel. Daar houd ik wel van.

Je hebt veel podiumervaring maar dan vooral met Pentjak Silat. Kan je hier iets over vertellen?

Pentjak Silat is een Indonesische gevechtskunst die ook met dans en theater verbonden is. In Indonesië gaan dans, gevechtskunst en theater sowieso vaak samen. Veel traditionele hofdansen beelden bijvoorbeeld een gevecht uit.

Toen ik Pentjak Silat leerde kennen, besloot ik een paar jaar les te nemen. Ik had een duidelijk doel voor ogen: deze kunst leren en van daaruit theater maken.

Hoe is NINO Kunstservice ontstaan?

Ik heb eerst Duitse taal- en letterkunde gestudeerd maar kon geen baan krijgen die bij mijn opleiding aansloot. Daarnaast hield ik me wel altijd bezig met diverse kunstvormen (grafiek, muziek en Pentjak Silat), dus ben ik gaan kijken hoe ik een onderneming kon starten waarin ik deze kunsten als product kon aanbieden. Om me heen zag ik allerlei mensen bedrijfjes beginnen zoals "hondenuitlaatservice", ''ontbijtservice", "bezorgservice". Zo kwam ik op kunstservice, met NINO in plaats van Nienke, omdat ik door mijn ouders vroeger vaak zo genoemd werd.

Hoe heb je de repetities ervaren?

Nieuw voor mij was te zien hoe men zich bij toneel vooral richt op het leren van tekst. Mijn bijdrage in fysieke zin moest ik daarin een plek zien te geven. Dat lukt gaandeweg steeds beter.

Kan je iets zeggen over het verschil tussen een 'grote' en een 'kleine' (kinder)productie?

De aanpak was hetzelfde, alleen was de kinderproductie wat compacter van stijl. Dat maakte het ook minder inspannend dan de grote productie.

Hoe verschillend vond je de twee groepen?

Beide groepen waren naar mijn ervaring wel doelgericht en vindingrijk bezig tijdens het repeteren. Leuk is de diversiteit aan mensen, karakters en leeftijd.

Vertel iets over de uitvoeringen van Donker en duister in het PleinTheater.

Beide avonden was de zaal vol, met enthousiast publiek, dus wat wil je meer?

De spelers waren ook allemaal wel voldaan na afloop. Bijzondere ervaring was het instuderen van de Chinese waaierdans onder leiding van een echte deskundige die het ons zo precies mogelijk wilde leren.

Vertel iets over de uitvoering van Wildwesttournee  in het Emma Kinderziekenhuis, de Ronald McDonald VU Kinderstad en Buurtcentrum De Pijp?

Vergeleken bij het optreden in het buurthuis een week later, viel me op hoe stilletjes zieke kinderen zijn. Gezonde kinderen geven almaar commentaar, zijn levendig. Dat maakt dat je je wel meer uitgedaagd voelt. Daartegenover is het mooi te merken dat zieke kinderen even hun pijn vergeten als ze opgaan in het kijken naar het toneelstuk.

Wat vond je het leukst om te doen in Donker en duister?

Het leukst was eigenlijk het afwisselen tussen diverse wezens en Soeki Aoki, tussen dans en toneel dus eigenlijk. Daardoor kon ik voor het eerst experimenteren met Pentjak Silat als onderdeel van toneel. Ik wil dat de gevechtsvormen betekenis krijgen in een verhaal en niet alleen maar technieken blijven. Dit toneelstuk van Andrea was daar heel geschikt voor.

Wat vond je moeilijk om te doen in Donker en duister?

In het begin had ik wat twijfels over het omgaan met tekst. En ook vroeg ik wel eens af hoe het voor andere spelers is om iemand te hebben die vanuit dans en beweging werkt. Dus dat vond ik spannend.

Jouw dansen hebben een de sfeer van de stukken erg versterkt. Hoe vond je het zulke belangrijke bijdragen te leveren?

Ik geloof wel dat het geslaagd was... maar uiteindelijk gaat het om de bijdragen die iedereen levert. Dat is mooi van werken met een groep. 

Hoe vond je de acteerprestaties in de groepen gemiddeld?

Het mooiste is te zien dat uit de tekst gaandeweg personen ontstaan. De een lukt het sneller dan de ander, maar bij de spelers die ik heb ervaren, groeide er altijd iets.