feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Interview met Jean Koning

door Andrea de Leeuw (februari 2010)

Verschenen in de AcA Nieuwsbrief van de maand maart 2010

Je houdt je met diverse kunstvormen bezig; muziek, acteren, schrijven. Wat heeft je voorkeur?

Dat komt en gaat in golven. "In den beginne" hield ik me ver van schrijven, want ik dacht dat ik dat nooit zou kunnen. Maar gaandeweg - met meer acteer- en muziekervaring in the pocket ben ik langzaam meer en meer gaan schrijven. Nu probeer ik alle drie de werelden een beetje te mengen. Ik schrijf veel van mijn eigen muziek en teksten en vaak (niet altijd, maar het komt voor) hebben de songs onderling een soort verband, waardoor het een beetje op een toneelstuk of een film gaat lijken. Dus nu maak ik sonische films waarin ik alle rollen speel. Ik heb dus niet echt een voorkeur.

Hoe lang ben je hier al mee bezig?

Ik heb ooit eens - zo'n drie eeuwen geleden - de kindertheaterschool gedaan, waarna ik de acteerhoek in ben gerold. Dan hebben we het over de jaren tachtig. Af en toe zong ik bij een musical, maar vond mezelf geen talent. Tot ik in de platenkast van mijn oom The Sex Pistols ontdekte. Toen ben ik bij toeval in 1989 in een punkbandje terechtgekomen en van daaruit - in 1990 - heb ik op zeer jonge leeftijd dus het meer theatrale en conceptuele (maar dat wist ik toen nog niet) !JP opgericht. (!JP wordt trouwens uitgesproken als Ilunga Pi, maar alleen de mensen van het eerste uur weten dit nog - ik vergeet het zelf nog wel eens) In 1993 kwam het schrijven van liedjes in een stroomversnelling. Dit heb ik pas op mijn dertigste of zoiets uitgebouwd tot het schrijven van columns en verhalen. En door toevalligheden - mijn leven hangt aan elkaar van toevalligheden - heb ik door samenwerkingen goed kunnen luisteren en leren van Ger Beukenkamp en Hans van Hechten, wat weer resulteerde in een door mij geschreven toneelstuk.

Je hebt onlangs een cd uitgebracht. Vertel!

Mijn meest recente plaat Forbidden Pleasures Shouted to the Moon over Venice Beach is het derde en laatste hoofdstuk van een muzikale reis. Het was niet helemaal gepland, maar zoals dat gaat met toevalligheden, was ik op de juiste plaats op de juiste tijd en heb ik me een beetje laten overhalen om dit te doen. Laat ik eerst even melden dat Venice Beach een akoestische plaat is gevuld met een paar zielenroerselen van mijn hand en een aantal covers. Die covers speelde ik tijdens de promotiewerkzaamheden van de vorige twee hoofdstukken en zijn nu kaal en naakt opgenomen om de dingen een beetje af te ronden. En zoals altijd met alles, hoop ik altijd dat elk album op eigen kracht de juiste mensen weet te bereiken, want ik ben een zeer luie muzikant. Ik haat het om promotie te doen. Maar ik heb ooit eens in een dronken bui een klein dealtje getekend bij een obscuur label en zij waren zeer te spreken over deze plaat en besloten om de plaat niet alleen in Zwitserland, Duitsland en Amerika - wat aanvankelijk de bedoeling was - uit te brengen, maar digitaal wereldwijd. En toen stond ik opeens in de Japanse album top 100 en werd mijn nummer Cruel tijdens de cruelty-week in Nieuw-Zeeland veelvuldig gedraaid. Allemaal toeval. Om gek van te worden. Maar - als ik even ongegeneerd van de gelegenheid gebruik mag maken - de plaat is op cd verkrijgbaar via mijn website www.1jp.org en te downloaden bij iTunes. Mocht u nog niet overtuigd zijn, dan helpt misschien dat ik een dochter van bijna vier heb en een nieuwe auto wil! Koop die plaat dus!

Treed je veel op als zanger?

Niet meer. In de jaren negentig was ik veelvuldig op podia in kraakpanden en in punkkelders te vinden met eindeloze sets. Tot ik dus tekende en opeens een tour moest doen. Welke me langs alle donkere holen van de wereld heeft gevoerd en ik zei: "dit doen we dus nooit meer!" Daarna kwam ik terecht in meer respectabele clubs - dankzij Nirvana e.d. - en werden de shows wat conceptueler en pendelden we heen en weer tussen Amsterdam, Rotterdam en Berlijn. Daarna heb ik in 2002 en 2003 nog twee grote tournees gedaan. De eerste duurde een halfjaar en de tweede drie maanden en toen had ik het helemaal gehad. Nu doe ik hier en daar eens een gig, maar de kans is zeer klein dat ik ooit nog ga touren. Bovendien moet je het tegenwoordig opnemen tegen Idols-artiesten en een Idols-minnend publiek - zelfs onder de diehardpunkers, en als ik iets niet ben...

Wie zijn je grote voorbeelden of inspiratiebronnen op muziek- en acteergebied?

Arthur Rimbaud. James Dean. Tom Waits. Marlon Brando. Pina Bausch. The Cheshire Cat uit Alice in Wonderland. Sowieso Alice in Wonderland. Kurt Cobain - op het schot na. Kate Bush. Adam Ant. Tim Roth. Patti Smith.

Wat heb je allemaal aan acteren gedaan vóór je bij Los Zand kwam?

Ik ben ooit - dankzij mijn vindingrijke en telefoonnummersrijke moeder - op de set van De aanslag en Amsterdamned terechtgekomen als jeugdige figurant en toen was ik verkocht. Ik heb een aantal toneelstukken gedaan bij verschillende gezelschappen zowel in Nederland als in Duitsland waaronder De kus, Het meisje en de macht, Jungle en Intimacies. Allen redelijk experimenteel van opzet. Ik heb ook Hair, The sound of music, Jesus Christ Superstar en Dracula, allen musicals, gedaan. En ik heb in een aantal films gespeeld waarvan de Haagse misdaadfilm Post de meest recente was. En toen kwam Los Zand op mijn pad.

Hoe vind je de repetities van Sebastiaan verlopen?

In het begin was ik verbaasd dat er helemaal geen reading werd gedaan. Of character motivation. We werden gewoon het diepe in gegooid. Vogel het maar uit. Dat was even wennen. Maar nu - een aantal maanden verder - we redelijk tekstvast beginnen te worden en dingen gaan proberen en interpreteren, gaat het steeds meer structuur tonen. Het gaat allemaal nog hetzelfde als in het begin, maar het voelt anders aan. Lekker vaag!

Vertel iets over je rol in Sebastiaan.

Ik speel Philip. De grumpy Philip. En ik vind hem geweldig. Hij is bot, egocentrisch, arrogant. Alles wat ik altijd heb willen zijn. Er dreigt van alles in het stuk te gebeuren en hij laat het allemaal langs hem heen gaan, want het past niet in zijn agenda van dat moment. Tenminste, ik laat niet toe dat het ooit in zijn agenda gaat passen. Sentiment is hem volkomen vreemd.

Wat zijn je toekomstplannen, blijf je muziek maken en acteren?

Absoluut. Al weet ik nooit helemaal van te voren waar ik dat ga doen. Ik laat alles altijd over me heen komen. Na Sebastiaan ga ik me bezighouden met iets wat een VPRO-achtige tv-serie moet worden. Ik heb geen idee eigenlijk voor welke omroep het is, ik weet alleen dat ik een soort SM-achtige gevallen engel in de zoveelste laag van de hel ga spelen... Een onweerstaanbare man, naar het schijnt. Er komen heel wat special effects aan te pas, want mij in een soort Brad Pitt met vleugels veranderen, daar is meer voor nodig dan een homo met een kam en een koffieleutende grimedame...