feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Recensie Toen Cécile kwam... (2004)

 

Familievoorstelling voor enthousiast publiek

 

Het PleinTheater, zaterdagavond 31 januari 2004.  De vader (achter de kassa) vraagt belangstellend voor wie ik kom en of ik het gastenboek wil tekenen. Per slot van rekening heeft Los Zand een jubileum te vieren. Los Zand is tien jaar geleden opgericht door Andrea de Leeuw en inmiddels zijn haar vader (o.a. kassa), haar moeder (regie) en haar broers er ook intensief bij betrokken. Het is met recht een familievoorstelling.

Naast een van de broers en zus staan nog vier spelers op het toneel. In een reeks korte scènes ontrolt zich voor een enthousiast publiek een licht absurdistisch drama dat eindigt met een auto-ongeluk. Toen Cécile kwam... is zoals alle stukken van Los Zand, geschreven door Andrea de Leeuw. We zien twee buurgezinnen waarin van alles misgaat als Cécile het tuinpad op komt lopen en enige tijd blijft logeren bij haar neef. De scènes spelen zich af op drie locaties: in de huiskamers van beide gezinnen en op de muziekschool. Die laatste locatie biedt de toneelgroep de mogelijkheid om ook te zingen en te dansen. De zang en dans vinden een goed onthaal bij het publiek. Maar ook wordt er goed geacteerd door alle spelers. 

 

Los Zand heeft onmiskenbaar een eigen stijl. 'Al het overbodige laten we weg', vertelt de moeder (regie) tegen me tijdens de afterparty, want 'de spelers moeten zich zo vrij mogelijk door de ruimte kunnen bewegen.'  Qua decor is er op het toneel dan ook weinig te zien. Het verhaal gaat dat Los Zand bij iedere voorstelling standaard een tafel en vier stoelen leent van het theater waar wordt gespeeld. Voor deze voorstelling is dat niet anders. Met die weinige decorstukken wordt flink wat afgesleept om de locatieverandering aan te geven. Wat mij betreft had dat wel iets minder gemogen: ik werd er wat onrustig van. Verder was jammer dat de spelers steeds in dezelfde kleren opkwamen, terwijl het stuk zich toch over een bepaalde periode (weken, maanden?) afspeelde.

Toch was het een genoeglijke avond met een gezellige borrel na. Los Zand heeft het tienjarig bestaan op feestelijke wijze gevierd.

 

Jenny Boer