“Los Zand” is een familiegroep, bestaande uit acht personen die zelf hun teksten schrijven; zij bestaan sinds 1994.

Het verhaal begint met een beschrijving van een natuurramp die de aarde getroffen heeft, waardoor de ondergang van de mensen nabij is.

De godin van de vrede (Tara) en de godin van de liefde (Alunda?) die dit aan het begin van de eenakter vertellen, komen al snel in conflict met de godin van het kwaad, die oorlog en verderf predikt en die wordt bijgestaan door twee buitenaardse assistenten (’n man en ’n vrouw).

Zowel de godin van het kwaad als haar twee assistenten zijn geheel in het zwart gekleed.

 

Na opkomst van Takeshi, die een brugfunctie vervult tussen goden en mensen, worden twee mensen, te weten Mitch Winters (een militair) en Françoise (een meisje) erop uit gestuurd om de oudste kroon ter wereld te vinden, die de mensheid weer nieuwe hoop zou kunnen geven.

Al ruziënd komen zij na enige tijd terug, maar al snel verzoenen zij zich weer onder invloed van de godinnen van vrede en liefde.

Als Mitch de kroon gevonden blijkt te hebben, weet de assistente van het kwaad deze in bezit te krijgen door deze kroon af te ruilen tegen Françoise, die zij anders met de dood bedreigt.

 

Eenmaal in het bezit van de kroon en dus van de alleenheerschappij, wil deze assistente van het kwaad iedereen om het leven brengen, maar de mannelijke assistent van het kwaad slaagt erin om de kroon van haar af te pakken en wurgt haar daarna ter plekke.

 

Françoise weet de kwade assistent te verleiden en neemt op haar beurt de kroon in het bezit, waarna zij verkondigt van nu af aan meer cultuur onder de mensen te willen brengen, maar Mitch weet nu op zijn beurt door een truc de kroon te bemachtigen en wil van nu af aan gaan regeren door orde en tucht onder de mensen te brengen.

 

Overleg door de godinnen levert op dat de bruggenbouwer Takeshi de kroon moet krijgen, hetgeen gebeurt waarna er eindelijk (weer) vrede is op aarde.

 

Los Zand schrijft zelf een stuk, regisseert dat zelf en gaat ook nog op het toneel staan om het te spelen; dat is vrij gedurfd en verdient waardering.

Helaas blijkt dat de tekstkennis lang niet altijd optimaal was (er werd erg veel geaarzeld en/of op elkaar gewacht), waardoor er –onbedoelde- stiltes vielen en opkomsten niet altijd op tijd plaatsvonden.

Ondanks een enthousiaste inzet wreekte zich hier toch het ontbreken van een vaste –sturende- hand i.c. het ontbreken van enig vast omlijnd regieplan, waardoor de uitwerking van het gegeven te kort schoot.

 

Frans Bakker