|
feiten producties medewerkers personages artikelen prijzen ereleden kindertheater contact
voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012 |
|
|
Recensie Op reis met Raaspit (2007)
"Op reis met Raaspit, James Bond en folklore"
Vakantiestress, wie kent het gevoel niet? Je verheugt je al weken op die ene droomreis maar nog niet vertrokken uit Nederland moet bij Schiphol al direct de eerste hindernis worden genomen; de self-service check-in. Het openingsbeeld van Op reis met Raaspit roept dan ook direct herkenning op, met minzame glimlach en met stormbestendig kapsel zien grondsteward Jean-Pierre en zijn lieftallige collega het gestuntel van de nerveuze passagiers aan. Als heer en meesteres van het vliegveld steken zij hooghartig een helpende hand toe. Het moge duidelijk zijn dat de reis naar Gravna geen plezierreisje wordt.
Ieder van het reisgezelschap heeft zo zijn eigen redenen om af te reizen naar Gravna, een land dat in de hoogglansbrochure als risicogebied wordt aangeprezen. Ook de naam van de reisorganisatie is onheilspellend. Raaspit lijkt een verwijzing naar Raspoetin, de losbandige monnik en wonderdoener aan het hof van de Russische tsaar. De personages vormen een gemêleerd gezelschap dat wordt aangevoerd door Piet, de onhandige maar immer opgewekte reisleider die zijn beroep -tevergeefs- benut om een vrouw te versieren. Hij laat zijn oog vallen op de mooie tolk Natalja die niets van zijn avances moet hebben en meer gecharmeerd lijkt van de als KGB-agent ogende Alexander. Natalja zint op een manier om het harde leven in Gravna achter zich te laten en elders een beter bestaan op te bouwen. Alexander probeert haar hiervan te weerhouden.
Het publiek maakt verder kennis met Diana, een assertieve journaliste die in haar niet aflatende jacht naar een primeur een onverwachte bondgenoot treft in de louche Philip, een avonturier met een criminele inslag. Beiden azen op een robijn uit het kroonjuwelenbezit van de tsarenfamilie. Alleen het stel Mark en Esmeralda lijkt oprecht geïnteresseerd in het cultuurgoed van Gravna. Lijkt, want Esmeralda houdt eigenlijk alleen van shoppen om het even in welk land en zij gebruikt daarbij haar man, een hoogleraar wiskunde, graag als pakezel. Met een haast kinderlijk vragende blik doet zij het hart én het geld van haar man smelten. Als intellectueel kan hij geen weerstand bieden tegen de verlangens van het vlees, hetgeen tot komische situaties leidt.
Los Zand weet zonder decor en met een minimum aan attributen heel goed de sfeer van een voormalig Oostblokland te treffen. Het wekt geen verwondering dat de schrijfster, Andrea de Leeuw, een studie Russische letteren in haar rugzak heeft. Een belangrijke troef zijn verder de spelers Rick Elenbaas en Saskia Postma die met behulp van diverse typetjes zoals agent, treinconducteur en soldaat de couleur locale vertegenwoordigen. Ook de techniek biedt ondersteuning, met een lichtstraatje wordt bijvoorbeeld een trein gesuggereerd. Het lichtplan zou nog veel meer ten dienste van de scèneovergangen kunnen worden gebruikt. De voorstelling is met fantasie en inventiviteit gemaakt en kent vele grappige momenten, zoals een heuse volksdansparodie en een westernachtig schietgevecht. James Bond en folklore ontmoeten elkaar.
Madelon Schipper
|