|
| |
Recensie
Zijde (2008)
De familie van der Dolk wordt in
haar eigen huis gegijzeld door Rufus, Zoë en de mysterieuze Alligator. Maar wat
zijn hun werkelijke redenen en bedoelingen? Is alles wel zoals het lijkt?
Zo wordt de voorstelling Zijde door de toneelgroep Los
Zand aangekondigd. Een beschouwende recensie van de première op 1 februari in
het PleinTheater te Amsterdam.
Na het buitenzetten van rumoerig 'publiek’, in wezen ook acteurs, begint de
voorstelling met de gijzeling van 'softie' Dimitri en Madeleine. Het echtpaar
wordt gegijzeld door Rufus, knap gespeeld door Zouhair Mtazi die helemaal opgaat
in de rol van leider en Zoë, gespeeld door Andrea de Leeuw, die tevens het
scenario voor haar rekening nam. Hartstochtelijk zingt zij tijdens enkele dromen
en herinneringen samen met haar geliefde John (Peet Langen), die als militair op
een 'verre missie' is gezonden. John komt hiervoor enkele malen van de publieke
tribune tevoorschijn om samen met zijn geliefde te zingen, hierbij zichzelf
begeleidend op de gitaar. Hij zingt onder andere "Rose of my heart" van Johnny
Cash.
Madeleine, heerlijk vastberaden neergezet door Jacintha Menig, perfect gecast
als sterke dominante vrouw die eenzelfde instelling verlangt, maar niet krijgt
van haar huidige man Dimitri. Ook Dimitri wordt vakkundig neergezet door Niels
Simons.
Een bijzondere rol is weggelegd voor multitalent Max de Lange, die
achtereenvolgens op het toneel verschijnt als pizzabezorger, loopjongen,
koelkastreparateur en uiteindelijk het meeste zal bijblijven als het vriendje
van Julia, de dochter des huizes. Julia wordt op briljante wijze gespeeld door
Sasja de Vos, die een zeer overtuigende rol van tienermeisje neerzet.
De Alligator wordt gespeeld door Michel de Leeuw, die zoals altijd de juiste
uitvergroting van de absurditeit van zijn rol weet te raken. Geheel gekleed in
"zij" probeert hij de rest van de aanwezigen ook in Chinese Zijde te hullen.
Ook de moeder van Madeleine komt in het huis en deze vergroot het mysterie van
de Alligator; zij laat weten de Alligator reeds te kennen, maar ze legt niet uit
wie of wat hij precies is. De moeder wordt overigens op leuke wijze neergezet
door Kimberley Ebing, die met schitterende boa wordt geschoffeerd door de
Alligator, die vindt dat iedereen lelijk gekleed is. Later in het stuk is ze nog
te zien als hardhorende en bijziende poetsvrouw die op vakkundige wijze wordt
buitengezet door Rufus, steeds in zijn rol blijvend als dominante gijzelnemer.
Tel bij al dit goede acteerwerk de eenvoudige maar o zo doeltreffende
enscenering op die halverwege wordt opgevrolijkt door felle kleuren zijde,
hetgeen samen met de lichten een psychedelisch effect tot gevolg heeft. Ook de
terugkerende themata zijn erg vermakelijk; zo is alles 'net begonnen': de week,
school, de voetbalwedstrijd. Tijdens deze voetbalwedstrijd die op tv te zien is,
wordt er maar liefst drie keer gevraagd wat de stand is, hetgeen een leuk effect
oplevert. Ook het mantra van de Alligator met diens obsessie voor zijde komt
mooi uit de verf.
Op het einde wordt duidelijk dat de Alligator geen maffioso is maar een
modeontwerper die zich schuilhoudt voor de concurrentie. Het stuk eindigt met
een modeshow waarbij iedereen zich heeft gehuld in, hoe kan het ook anders,
zijde!
Al met al was het een zeer geslaagde voorstelling, welke werd gecompleteerd door
een gezellige nazit in het theatercafé waar ook onder anderen de immer charmante
regisseuse Rita de Leeuw acte de présence gaf.
Bas Engels
|
