feiten    producties    medewerkers    personages    artikelen    prijzen    ereleden    kindertheater    contact   

voor het laatst bijgewerkt op: 14-05-2012
                                                                                                      

Verschenen in de AcA Nieuwsbrief van de maand maart 2009

Vrijdag 30 januari 2009
PleinTheater te Amsterdam
Toneelgroep Los Zand met de jubileumvoorstelling Donker en duister

Los Zand bestaat vijftien jaar en dat moet gevierd worden. Vandaar de extra feestelijke voorstelling, opgeluisterd met muziek bij binnenkomst, verzorgd door Aart van den Brink en een (matige) speech van ondergetekende (mea maxima culpa, maar de spotlight die me verblindde, bracht me danig van mijn stuk, het voorstellen van de jubileumgroep aan het einde, onder normale lichtomstandigheden, ging al beter). Maar dat terzijde, men kwam immers niet voor een speech maar voor een nieuwe productie van Los Zand. En die was er; Donker en duister. Zou het net zo'n succes worden als Zijde?

Het verhaal speelt zich af op het eiland Fujiyama, waar een vliegtuig is neergestort en de overlevenden moeten proberen om het donkere bos door te komen. Alle ingrediënten voor een fantasy-avontuur zijn aanwezig.

Laten we beginnen met een heads-up van de spelers van de jubileumgroep.

Edwin Klazinga, in zijn eerste grote productie, speelt zichzelf met een formidabele dubbelrol van opstandige tiener Boris en de al even opstandige zombie HaPi. Boris, die zichzelf een struikrover noemt, bedreigt een aantal mensen met een mes om zo hun bezittingen te roven. Het accent dat Edwin hier opzet, is werkelijk een genot om naar te luisteren. Als HaPi is er van het accent weinig over aangezien zombies nu eenmaal niet meer doen dan grommen en ongecontroleerd in de rondte rennen. Ook dit doet Edwin op een hilarische wijze, mijn complimenten aan dit talent!

Roxanne Sweers speelt de rol van bosheks / kapála. Het bijzondere aan haar aanwezigheid is dat ze dit doet als stage voor de opleiding Artiest van het ROC te Amsterdam. Los Zand is namelijk recent erkend als leerbedrijf voor deze opleiding, hetgeen wederom een bevestiging is van de kwaliteiten van deze toneelgroep. Maar even terug naar de kapála; een leuke, gemene rol met mooi daarbij horende stem, verzorgd door eerder vernoemde Roxanne. Overigens vertolkt ook Roxanne een dubbelrol, daar ze ook ten tonele verschijnt als Kosjka de bosnimf, gekleed in een uiterst schattige outfit.

Nienke Dekker laat zien op sensationele wijze een aantal bewegingen uit de Indonesische krijgskunst Pentjak Silat (was het Silek Tuo?) tot in de puntjes te beheersen. Een en ander wordt extra onderstreept in de Chinese Kungfu Waaierdans samen met de speciaal hiervoor gevraagde Sikyin Wong. Een mooi visueel schouwspel, waar ook Michel en Roxanne aan deelnemen, is het gevolg.

Michel de Leeuw, zoals altijd in een overtuigende extravagante rol, beleeft een goede avond. Als Lo Ki Aoki laat hij wederom zien waarom hij sinds 1997 in alle stukken van Los Zand heeft gespeeld. Een genot om naar te kijken. Leuke outfit en dito pruik!

Andrea de Leeuw, deze keer niet zingend, speelt de rol van stewardess Amanda Roos, die een oogje heeft op Sid Winters. Dat Los Zand de diepgang niet schuwt, zien we in de scène waarin Amanda een onvrijwillig intiem moment beleeft met Boris. Mooi acteerwerk! Overigens werd er wel gezongen tijdens de voorstelling en wel door Peet Langen, ook in Zijde (2008) al goed voor zang tijdens het stuk.

Sasja de Vos, eigenzinnige en grappig irritante journaliste, ziet in alles wat er gebeurt een kans op een exclusief interview. Ook als een van haar lotgenoten wordt vastgepakt door de zombie, verzoekt ze aan beide om even stil te staan voor een foto, erg leuk.

Dan Lex Huis in ‘t Veld. Als autoritaire kapitein van de landmacht neemt hij de leiding van de groep op zich. Zijn dialogen met Guus getuigen van puur vakmanschap. Overigens is Lex Huis in ‘t Veld na Michel en Andrea de Leeuw de veteraan van Los Zand. Dat hij nog maar lang bij de groep mag blijven!

Zouhair Mtazi, in 2008 ook al deeluitmakend van de groep, zette een goed, weer mooi agressief, personage neer. Dit lijkt goed bij hem te passen, hoewel hij buiten het toneel niet zo is. Dan moet het wel een goede acteur zijn, zeker als men bedenkt dat hij pas sinds december bij de groep is gekomen als vervanger. Zes repetities zijn voor Zouhair blijkbaar genoeg om een overtuigende rol te spelen.

Waren er dan geen minpunten? Er zijn er vast wel te noemen, maar veel belangrijker is het plezier dat deze groep uitstraalt!

Helaas kan ik deze keer geen verslag doen van de nazit in het theatercafé; de laatste trein naar Heerlen moest immers nog gehaald worden, dus helaas moesten we (ondergetekende en partner a.k.a mijnheer Linssen) dat aan ons voorbij laten gaan.

Ook zonder een drankje achteraf is een voorstelling van Los Zand altijd leuk! Dat ze nog maar lang mogen bestaan, gefeliciteerd!

© Bas Engels 2009